Τι είναι το φάντασμα;
Μια τραγωδία καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τον εαυτό της.
Ίσως μια στιγμή πόνου. . .
Κάτι νεκρό που μοιάζει ακόμα να 'ναι ζωντανό.
Ένα συναίσθημα που αιωρείται στο χρόνο. . .
σαν μια «επίπονη» φωτογραφία. . .
σαν ένα έντομο που έχει παγιδευτεί στο κεχριμπάρι.
Φτάνουμε.
Έχει πέσει εδώ και καιρό, αλλά δεν εξερράγη ποτέ.
Ήρθαν. . . την αφόπλισαν. . .
και την άφησαν εκεί. Κανείς δεν μπορεί να τη μετακινήσει.
Περίμενέ με εδώ, Κάρλος. Δε θα αργήσουμε.
Ποιοι είναι αυτοί απ' έξω;
Ο επιστάτης και δύο άντρες που τον βοηθούν.
Τι γίνεται έξω;
-Έφτασαν. -Ο Αγιάλα κι ο Ντομίνγκες;
Ο Αγιάλα είναι τραυματισμένος.
Έφεραν κι άλλο παιδί.
Λες και δεν έχουμε αρκετά.
Πάμε.
Είσαι καινούριο παιδί εδώ;
Θέλεις γλυκό ή λίγο ψωμί;
Εγώ είμαι ο Γκαλβές κι αυτός ο Όουλ. Δε μιλάει, μα κοιτάει.
Εγώ είμαι ο Κάρλος.
Δεν μπορώ να δεχτώ άλλο αγόρι.
Δεν μπορώ να τα¨ϊσω καν αυτά που έχουμε ήδη. . . Λυπάμαι.
Είναι ο γιος δικού μας που πέθανε στο μέτωπο.
-Το αγόρι δεν το γνωρίζει. -Δεν το ξέρει.
-Ο άντρας σου ήταν γενναίος. -Εγώ είμαι η θαρραλέα εδώ!
Ο Ρικάρντο ήταν όλο ιδέες που πέθανε κι άφησε εμένα μ' αυτές.
Θα έρθουν οι Εθνικιστές και τι θα βρουν εδώ;
Κομμουνιστές, που προσέχουν παιδιά κομμουνιστών.
Ας μην αναφέρω αυτό.
Αν αφήσετε το παιδί, πάρτε το χρυσό. Έχουν μείνει 10 ουγγιές.
Τουλάχιστον εσείς θα πάρετε όπλα. Ούτε ψωμί δεν παίρνω εγώ.
Δεν μπορούμε να το πάρουμε.
Πρέπει να περάσουμε από εχθρούς.
Το παιδί ή θα πεινάσει εδώ, ή θα πεθάνει εκεί.
Πάμε για μάθημα!
Κοίτα, ένα κωμικό βιβλίο.
Θες να το ανταλλάξουμε;
Κοίτα αυτό. Είναι αγαπημένο μου. . . Είναι απ' την Κίνα.
-Κοίτα κι αυτό. -Ο Όουλ το έφτιαξε μόνος του.
Το έφτιαξε από λάσπη. Έξι μήνες παιδευόταν.
-Αυτό είναι δικό μου! -Ήρθες για να μείνεις εδώ;
-Τότε τι θες εδώ; -Με έφερε ο δάσκαλός μου.
Με προσέχει, όταν λείπει ο πατέρας μου.
Τι ωραίο. Κανείς δεν έχει τέτοια εδώ.
Πάρε το βιβλίο αν θες. Πάρ' το. . . έλα!
Κοίτα, Κάρλος!
κ. Αγιάλα.
Ο δάσκαλός σου σε άφησε, ηλίθιε!
Μείνε μαζί του λίγο. Φαίνεται καλός.
Σίγουρα θα τα πάτε καλά.
Θα το φτιάξουμε.
«Ο Κόμης του Μόντε Κρίστο».
Ο Ένμοντ Νάντες έφυγε από τη φυλακή;
-Συνάντησε τον Άμποτ Φαρία; -Σκάβει τούνελ.
Έχουν μείνει μόνο 3 δάσκαλοι. Η κυρία είναι η Άλμα.
Διδάσκει μαθηματικά κι ανάγνωση.
Θυμάσαι την κυρία που πρωτο- είδες; Τη λένε Κάρμεν.
-Είναι φιλενάδα σου; -Είναι η διευθύντρια.
Γιατί μ' άφησαν εδώ; Γιατί δε με γύρισαν στον πατέρα μου;
Θα μείνεις μαζί μας για λίγο καιρό.
Μόνο για λίγο. . . Κάνε υπομονή.
Το σαπούνι σου είναι για ένα χρόνο.
Αν δεν προσέξεις, θα κάνεις αγγαρίες για δύο βδομάδες.
Μπορείς να παίξεις στην αυλή, αλλά ποτέ μέσα στο κτίριο.
Αυτό είναι το κρεβάτι σου, το νούμερο 1 2.
-Γιατί έχει άδεια κρεβάτια; -Πολλά παιδιά το σκάνε.
Είναι μια μέρα δρόμος ως την πόλη. Το βράδυ κάνει κρύο. . .
Αυτό είναι για το ντουλάπι σου.
Καταλαβαίνεις ότι δεν έχουμε σίδερα, δεν είναι φυλακή εδώ.
Είδες πού έβαλαν το νέο παιδί;
-Στο κρεβάτι του Σάντι. -Σώπασε!
Πιστεύουμε ότι αν και γκρινιά- ζεις πολύ, είσαι καλά εδώ.
Είσαι μακριά απ' τον πόλεμο, κρυμμένος. Σε προσέχουν καλά.
-Πού θα ήσουν καλύτερα; -Στη Γρανάδα.
-Γιατί να πας στην Γρανάδα; -Θα παντρευτούμε.
Θέλουμε να αγοράσουμε αγρόκτημα εκεί.
Τα κατάφερα μέχρι στιγμής καλά και μόνος μου.
Ναι, χωρίς γονείς.
Οι κομμουνιστές ήρθαν εδώ για το χρυσό.
-Με το χρυσό του σχολείου. . . -Γι' αυτό τρώνε τόσο καλά εδώ.
Αν δε με πίστεψες, τώρα θα με πιστέψεις.
Θα τα δοκιμάσω απόψε και θα σου πω τι έγινε.
Πολύ ωραία, μικρέ. Έχεις τσιγάρο;
Γεια.
Δε μ' αρέσουν αυτοί οι δύο.
Θα μείνω εδώ. . .
στο κέντρο της αυλής, και θα κοιτάω τον ουρανό.
Ονειρεύτηκα ότι θα φύγουμε από δω.
Προσευχήθηκα να πλουτίσω για να το αγοράσω και να το γκρεμίσω.
Είσαι πολύ περίπλοκος. . .
Δε θέλω να ξέρει κανείς ότι έμεινα εδώ 15 χρόνια.
Χαίρομαι που γύρισες.
Πάμε στο δωμάτιο. Κάνει κρύο.
Ποιος είσαι;
-Τι κάνεις; -Εγώ; Τίποτα.
-Τι στο καλό συμβαίνει; -Ο νέος ρίχνει το νερό μας.
Έλα.
Πρέπει να φέρεις άλλο απ' την κουζίνα.
-Δεν απαγορεύεται να πάω εκεί; -Δεν έχουν πιάσει κανέναν.
Κι αυτός που αναστενάζει;
Θα έρθεις, ναι ή όχι;
Ποιος είναι αυτός που αναστενάζει;
-Είσαι «κότα». -Δεν είμαι.
Είσαι τιποτένιος.
Θα πάω, μα θα έρθεις μαζί μου. Θα γεμίσουμε μια ο καθένας. . .
Αν φοβάσαι, όμως. . .
Λένε ότι την έχουν αφοπλίσει, αλλά δεν το πιστεύω.
Αν βάλεις το αφτί σου, θα την ακούσεις να χτυπάει.
Είναι η καρδιά της. Είναι ζωντανή. . .
Ξέρει ότι είμαστε εδώ.
Κρύψου!
Ορίστε.
Πάμε.
Τα λέμε έξω.
«Δεν έχουν πιάσει κανέναν.» Κάθαρμα. . .
Διάολε!
Γεια.
Ποιος είσαι; Εδώ μένεις;
Θα πεθάνουν πολλοί από σας.
Χάιμε!
Τι κάνεις εδώ;
Έξω, έξω λαχτάρες μου. Δε μας σέβεται κανείς.
Είναι κρίμα. . .
Είναι κρίμα να μην μπορείς να κρυφτείς.
Τα χείλη σου να γίνουν μάρτυρες στην αύρα της καρδιάς σου.
Κανείς δε θα πιστέψει τη φωτιά αν ο καπνός δε στείλει μηνύματα
Αυτός που νοιάζεται για το καλό δεν κρατά τα αισθήματά του.
Η θλίψη μου είναι μεγαλύτερη από μένα.
Κι αν συμβαίνει αυτό. . .
θα 'ναι πιο εύκολο. . .
να με νικήσει. . . απ' το να την ορίσω εγώ.
Κάρλος, θα μου πεις ποιος ήταν μαζί σου χθες βράδυ;
Δε θα πει τίποτα.
Στο τέλος θα μιλήσει. Θα το δείτε. . .
Για τελευταία φορά, ποιος ήταν μαζί σου χθες;
Μόνος μου ήμουν.
Το παιδί δε θα μιλήσει.
Αν θέλουμε να μάθουμε με ποιον ήταν. . .
-Τι έχουμε για πρωινό; -Γάλα και ψωμί.
Πολύ ωραία. . . Μπορείτε να αρχίσετε.
Νομίζουν ότι ο Κάρλος μίλησε, αλλά δεν τους νοιάζει.
Πεινάνε απίστευτα. Κοίτα πώς τρώνε.
Ο πρώτος που θα σηκώσει το κεφάλι, είναι συνεργός του.
Μάρκος, Γκαλβές, Χάιμε και Όουλ ελάτε εδώ.
-Το ήξερα ότι δε θα μιλούσες. -Ο κ. Κασάρες με ξεγέλασε.
Δε φταις εσύ που τιμωρηθήκαμε.
-Ο κ. Κασάρες είναι πανέξυπνος. -Αυτό να λέγεται.
Για νεκρός, ζυγίζει πολύ.
Ο Χριστός είναι στην αυλή κι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι εδώ.
Τόσο άσχημα είναι τα πράγματα;
Αν η νέα Ισπανία είναι Καθολική κι αποστολική. . .
Δοκίμασέ το τώρα.
Στο είπα.
Ο Αγιάλα το είπε. Η Καταλωνία θα πέσει.
Μετά θα πέσει κι η Μαδρίτη.
ΜΙλάνε για ένα φάντασμα. Το άκουσες;
Μερικές φορές πιστεύω ότι εμείς είμαστε τα φαντάσματα.
-Απόψε μη χαθείς. -Να είσαι σίγουρος γι' αυτό.
-Τέλειο είναι! -Σου το χαρίζω.
Γιατί γελούν;
Ηλίθιοι.
Πήγαινε στη χώρα σου τώρα που μπορείς.
Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμα.
Μπορεί να επέμβουν η Αγγλία ή η Γαλλία.
Ευσεβείς πόθοι. Είσαι σαν τον Ρικάρντο.
Δεν του μοιάζω.
Πριν είκοσι χρόνια, βρήκα το μέρος για μένα.
Εκεί έμεινα. Αυτό είναι όλο.
Κοίτα πώς πηδάει.
Πού είναι το νέο παιδί;
Εσύ είσαι «αυτός που αναπνέει»;
Ζεις εκεί κάτω;
Άκου. . .
Τι κάνεις; Κάλεσε τον Κασάρες! Ηλίθιε!
Πέτα τον!
Δεν ξέρει κολύμπι!
Εκεί, στα αριστερά σου!
Να 'τοι!
Πιάστε τον με προσοχή!
Τι συνέβη εδώ;
Τι σου είπα;
Κι εσύ;
Τι στο καλό κάνετε εδώ;
Ποιανού είναι αυτό;
Δικό μου είναι.
Αν σου συμβεί κάτι, εγώ θα βρω μπελά.
Φύγετε από δω!
Έξω!
Αν πεις λέξη γι' αυτό, θα σε κόψω στα δύο. Κατάλαβες;
Ορίστε.
Πέντε λεπτά είναι εδώ ο Κάρλος μας και έχει ήδη μπελάδες.
Διάβασες καθόλου τον «Κόμη Μοντεχρίστο»;
-Πιστεύετε στα φαντάσματα; -Δεν έχει τέτοια στο βιβλίο.
Νομίζω ότι είδα ένα εδώ.
Όπως ξέρεις, Κάρλος, είμαι άνθρωπος της επιστήμης.
Σ' αυτή τη χώρα υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις.
Στην Ευρώπη όλοι φοβούνται κι αυτό αρρωσταίνει την ψυχή.
Αυτό μας κάνει να βλέπουμε διάφορα πράγματα.
Αυτό στην πόλη το λένε. . .
«Ράχη του Διαβόλου».
Λένε ότι αυτό συμβαίνει στα παιδιά που δεν έπρεπε να ζουν.
«Στα παιδιά του κανενός». Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Είναι λόγω της φτώχιας και της ασθένειας, τίποτα άλλο.
Αυτό το νερό το λένε «Νερό του Παραδείσου».
Παλιά το έφτιαχναν από διάφορα μπαχαρικά και ρούμι. . .
Το πουλούν στην πόλη κι έτσι το σχολείο μαζεύει λεφτά.
Το πίνουν;
Λένε ότι βοηθάει στην τύφλωση, στο συκώτι. . .
κι είναι προφανώς κατά της ανικανότητας.
Είναι σαχλαμάρες να πληρώνουν οι 60άρηδες για να 'ναι. . .
Αν πιστεύεις στα φαντάσματα και στις άλλες σαχλαμάρες. . .
θα πρέπει να πιεις λίγο απ' αυτό για να γίνεις καλά.
Δεν είμαι σίγουρος ότι είδα φάντασμα. Μπορώ να φύγω;
Να είσαι πιο προσεκτικός!
Ηρέμησε.
Δε θα σε χτυπήσω. Μην κάνεις θόρυβο.
Βγάλε τα βιβλία σου να τους ρίξουμε μια ματιά.
-Τι ωραίο δαχτυλίδι. -Το βρήκα πριν 4 καλοκαίρια.
Ωραίο είναι.
Ας το ανταλλάξουμε.
Κοίτα, έχω μια γυμνή γυναίκα. Είναι σαν φωτογραφία. . .
Πολύ ωραία είναι! Ποιος τη σχεδίασε;
Το «γατάκι» της είναι ανάποδο. Μοιάζει με στόμα.
Τι ξέρετε εσείς;
Κοίτα, ένα κομμάτι κέικ. Είναι λίγο ξερό, αλλά νόστιμο.
Δώσε μου το βιβλίο μου. Το θέλω πίσω. . .
Θα σου το δώσω αργότερα. Είναι στο ντουλάπι μου.
Ζωγραφίζεις πολύ ωραία.
Όταν μεγαλώσω, θα ζωγραφίζω κόμικς.
-Σαν τα δικά μου; -Πολύ καλύτερα.
Θα έχουν θησαυρούς και μεγάλα πλοία με πολλά κανόνια.
Αυτά είναι απαίσια. Τι τρώνε;
-Το ακούσατε αυτό; -Κάποιος αναστέναξε.
Εγώ δεν άκουσα τίποτα.
Κι εγώ το άκουσα.
Μη με φιλάς.
Ναι, το ξέχασα.
Αυτή είναι η τελευταία φορά.
«Αυτή είναι η τελευταία φορά». Όλο το ίδιο λες.
Μην κάνεις θόρυβο.
-Φοβάσαι μη σ' ακούσει ο γέρος; -Δε φοβάμαι ποτέ εγώ.
Ντρέπομαι.
Ντρέπεσαι για μένα, όχι εκείνον.
Εκείνος είναι κύριος.
Κρίμα που δε φτάνει να είσαι κύριος.
Χρειάζεσαι και το όργανό μας, ενώ ο άντρας σου κι ο γιατρός. .
Δεν είχαν τύχη.
Ο γέρος σ' αγαπάει. Σ' αγαπού- σε κι όταν ζούσε ο άντρας σου.
Ήμουν 17 ετών.
Εκείνοι ασχολούνταν με την ποίηση κι εγώ με τη σάρκα.
Αυτό το πόδι. . .
Δε μ' αρέσει να σκέφτομαι το πόδι αυτό.
Με πονάει.
Μερικές φορές δεν το αντέχω.
Το χρειάζομαι, όμως, για να έχω το πόδι μου.
Είδα πάλι τα φώτα σήμερα στον ουρανό.
Έτσι είναι ο πόλεμος. Δεν τελειώνει.
-Χάλια είναι ο πόλεμος. -Εμένα μ' αρέσει. . .
-Τι σου αρέσει; -Μ ' αρέσουν τα αεροπλάνα.
Η μητέρα μου λέει ότι όταν ο αέρας είναι τόσο ζεστός. . .
οι νεκροί κολλούν στη μέση της διαδρομής για τον Παράδεισο.
-Βλακείες είναι αυτά. -Όπως μ'αυτόν που αναστενάζει.
Μην ξαναρχίζεις μ' αυτό.
Ακόμα κι αν τον ενοχλεί, υπάρχει φάντασμα εδώ.
Όταν έπεσε η βόμβα, ο Σάντι εξαφανίστηκε.
Από τότε κανείς δεν τα έβαλε με τον Χάιμε.
Ο Σάντι κοιμόταν στο κρεβά- τι σου, το νούμερο 1 2.
Εγώ λέω την ιστορία.
Οι δάσκαλοι πιστεύουν ότι ο Σάντι φοβήθηκε κι έφυγε. . .
Ίσως να τον βρήκαν κάποιοι βοσκοί και να 'ναι ζωντανός.
Ή να τον βρήκαν και να του πήραν το αίμα.
Πουλάνε το αίμα σε πλουσίους για να γιατρέψουν τη φυματίωση.
-Πού είναι το φάντασμα; -Ήρθε με τη βόμβα.
Πάρε αυτό.
Πάρ' το από δω.
Βάλτε κι αυτά, με προσοχή!
Δε θέλω να τα σπάσετε!
Δεσποινίς. . .
Βρήκα αυτό. . . Σκέφτηκα ότι θα σας αρέσει.
Άνοιξε την πύλη.
Ωραίο είναι.
Μοιάζει με χρυσό, αλλά δεν είναι.
Για μένα είναι. Είναι πολύ όμορφο. Σ' ευχαριστώ.
Τι είναι αυτό;
Παιδιάστικα πράγματα.
Μπορεί να μου πει κάποιος τι κυνηγούν αυτοί οι κύριοι;
Ένα γουρούνι. . .
Ένα χοίρο. . .
Γιατί να μην είναι ελάφι;
Ένα μαμούθ.
-Ωραία, τι είναι το μαμούθ; -Πρόγονος των ελεφάντων. . .
Ο δάσκαλός σου σου το έμαθε αυτό.
Τότε οι άνθρωποι ήταν σε ομάδες.
Κανείς δεν μπορούσε να φύγει απ' την ομάδα. . .
Τι ωραίο αυτό το μαμούθ.
Αν ζωγραφίζεις εσύ, εγώ θα σου γράφω τις ιστορίες.
Δε χρειάζομαι κανέναν. . . Γράφω και σχεδιάζω μόνος.
Μετά έχουμε διάλειμμα.
-Σίγουρη ευχαρίστηση. -Το ελπίζω.
Ορίστε.
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο.
Καθάρματα!
Τι συμβαίνει;
Αριστεροί. . . Δύο Ισπανοί, έξι Καναδοί και ένας Κινέζος.
Τι ζητάει ένας Κινέζος σε ισπανικό πόλεμο;
Κοίτα τα πόδια σου!
Γνωρίζετε κάποιον, γιατρέ;
Βόμβα, αν είσαι ακόμα ζωντανή. . .
πες μου πού είναι ο Σάντι.
Μίλησέ μου. . .
Δε θέλω να πεθάνει κανείς.
Πολλοί από σας θα πεθάνουν.
Σε παρακαλώ.
Ένα ψήγμα δύναμης. . .
-Σηκώθηκες αργά. -Περίμενε λίγο, σε παρακαλώ.
Πρέπει να σου μιλήσω. Δε θέλω να ακούσουν τα παιδιά.
-Δεν πάνε καλά τα πράγματα. -Τι συμβαίνει;
Πρέπει να φύγουμε το συντομό- τερο. Έπιασαν τον Αγιάλα.
Σίγουρα θα τον ανακρίνουν. Πρέπει να φύγουμε. . .
Πού να πάμε;
Στη Μασσαλία με τον Ρικάρντ. Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ.
Δεν μπορώ να αφήσω τα παιδιά!
Θα πάρουμε όσα μπορούμε. Θα χρησιμοποιήσουμε το χρυσό.
Το χρυσάφι είναι γι' αυτό το σκοπό.
Άφησέ τα αυτά! Πίστευα ότι θα υπάρχει συνέχεια. Δεν υπάρχει!
Αν σου συμβεί κάτι. . .
Τα παιδιά περιμένουν την άδειά σας για να φάνε.
Χρειάζομαι μερικά χαρτιά. Θα φύγουμε, όμως. . .
Παιδιά μπορείτε να αρχίσετε να τρώτε.
Μου έγραψε η μητέρα μου. Είναι καλύτερα.
Θα έρθει σύντομα να με πάρει.
Χθες βράδυ είδα αυτόν που αναστενάζει.
Τα φαντάζεσαι αυτά.
Είναι ο Σάντι. Είμαι σίγουρος.
Φεύγεις;
Πού πας;
Εγώ τι θα απογίνω;
Στο διάολο εγώ, ε;
Ωραία.
Μπορείς να φύγεις, αλλά το χρυσό θα μείνει εδώ.
Μόνο το χρυσάφι σ' ενδιαφέρει;
Θα σε χτυπήσω εδώ για να μην πεθάνεις και δε σε θρηνήσουν.
Δώσε μου το κλειδί.
Απ' όλα τα ορφανά εσύ ήσουν το πιο θλιμμένο, το πιο χαμένο.
Ήσουν ένας πρίγκιπας χωρίς βασίλειο.
Βούλωσέ το!
-Ήσουν πάντα μόνος. -Βούλωσέ το, σου είπα!
Φύγε, αλλιώς θα σε σκοτώσω!
Κοίτα ποιος ήρθε να σε σώσει. Ο γέρος, ο σοφός.
Μ ' αυτό το όπλο ήρθες;
Ξέρεις ότι όσο εσύ έλεγες γλυκόλογα στη γριά. . .
εγώ την πηδούσα;
Τώρα φύγε.
-Τι είδες; -Ξέρεις ήδη.
Δεν ξέρω τίποτα. Πες μου.
Τον Σάντι. . . Αυτόν που αναστενάζει.
Είναι νεκρός, έτσι;
Ελάτε, παιδιά.
Μπορείς να μου φέρεις βενζίνη για το δρόμο;
Όχι, σε παρακαλώ!
Θα ταξιδέψετε όλοι στο πίσω μέρος του φορτηγού.
Θα είναι μακρύ ταξίδι.
Τα μεγαλύτερα παιδιά θα προσέχουν τα μικρότερα.
Αν φοβηθεί κανείς, μπορεί να καθίσει μαζί μου.
Τι κάνεις;
Είστε καλά, κυρία Κάρμεν;
Το «κακό» μου πόδι φταίει. Είναι πιο βαρύ από ποτέ.
Λες να μας δώσει κανείς το αγρόκτημα;
Τι κάνεις μ' αυτό;
Είσαι τρελός. Είναι όλοι μέσα.
Θα με σκοτώσεις;
Σε παρακαλώ. . .
-Τι ήταν αυτό; -Πάρτε τα παιδιά έξω!
Έξω!
Άφησέ τα, Άλμα!
Φύγετε! Έξω!
-Κρυώνω πολύ. -Όλα θα πάνε καλά.
Μην κουνιέσαι. Μην κοιτάς.
Είμαι άσχημα;
Φέρε την τσάντα μου από το εργαστήριο. Γρήγορα!
Δε θα άκουσαν την έκρηξη στην πόλη.
Ήταν μία απ' τις πολλές. . . Ας μην περιμένουμε βοήθεια.
Αν περπατήσουμε όλο το βράδυ, θα φτάσουμε αύριο στην πόλη.
Πρέπει να σου πω κάτι. Αν δε σου το πω τώρα. . .
Σε παρακαλώ, όχι.
Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα.
Αυτή τη φορά, άσε εμένα να μιλάω.
Έμαθα ένα νέο ποίημα.
Ένα ποίημα. . .
«Μείνε στο πλάι μου, καθώς σβήνει το φως μου. . .»
«καθώς το αίμα μου πηγαίνει πιο σιγά. . .»
«καθώς τα νεύρα μου πονούν, καθώς η καρδιά μου αδυνατίζει.»
«Καθώς οι ρόδες της ύπαρ- ξής μου γυρίζουν σιγά-σιγά».
«Μείνε δίπλα μου, καθώς το σώμα μου νιώθει τον πόνο έντονο. . .»
«με ψήγματα αλήθειας. . .»
«κι ο χρόνος που συνεχίζει να διασκορπίζει σκόνη. . .»
«κι η ζωή αναγεννιέται απ' τις φλόγες.»
«Μείνε δίπλα μου. . . καθώς ξεθωριάζω. . .»
«για να μου δείξεις το τέλος του αγώνα μου. . .»
«και τη χαραυγή. . .»
«των αιώνιων ημερών. . .»
«στη σκοτεινή άκρη της ζωής.»
Δεσποινίς!
Ένα ψήγμα δύναμης.
Κάρλος, κοίτα.
κ. Κασάρες!
Το κάθαρμα. . .
Έπρεπε να τον είχα σκοτώσει όταν έπρεπε. Θα γυρίσει, όμως.
Εγώ θα είμαι εδώ και θα τον περιμένω.
Καρλίτος, φέρε μου τους δίσκους μου.
Τους χρειάζομαι, εντάξει;
Πεινάς;
«Φάε φασόλια, κάνουν καλό στην καρδιά.»
-Το στομάχι μου είναι χάλια. -Τα μικρά θα πεινούν, όμως.
Θα μπορούσες να σκοτώσεις κάποιον;
Εγώ θα μπορούσα.
Αυτό που είπες για τον Σάντι είναι αλήθεια. Είναι νεκρός.
Δεν τον σκότωσα εγώ, όμως. Ήμουν μαζί του.
Είδα τα πάντα.
Όλα ξεκίνησαν στο σκάμα.
Τον προκάλεσα να πάμε να μαζέψουμε γυμνοσάλιαγκες.
Τρέχα, Χάιμε. Είναι εδώ ο Χασίντο.
-Τι είδες; -Τίποτα.
Είδες το χρηματοκιβώτιο;
Γιατί είσαι εδώ;
Ποιος ήταν μαζί σου;
Σήκω.
Ήμουν δειλός.
Πάντα φοβόμουν τον Χασίντο.
Φοβόμουν πολύ. Τώρα δεν τον φοβάμαι πια.
Την επόμενη φορά που θα τον δω, ξέρω ότι θα τον σκοτώσω.
Πες ότι λυπάσαι και μπες στο αμάξι.
Δε σε φοβάμαι.
Θέλεις να φανώ ηλίθιος; Πες ότι λυπάσαι. Μας κοιτούν.
Δε σε φοβάμαι.
Πες ότι λυπάσαι.
Είσαι ζώο.
Γιατρέ, έκανα ό,τι μου είπατε.
Η πληγή του Όουλ, όμως, ακόμα αιμορραγεί.
Έρχεται κάποιος.
Έρχεται κάποιος!
Βοήθησέ με να σηκωθώ. Βάλε εσύ το δίσκο.
Γύρνα το μεγάφωνο προς το παράθυρο.
Δεν είπες ότι είναι νεκρός;
Διάολε! Δεν ξέρει κανείς τίποτα. Θα περιμένουμε.
Έφυγαν!
Όλη μου τη ζωή άφηνα ατελείωτα τα πάντα.
Δε θα σας αφήσω μόνους, σας το υπόσχομαι.
Δε θα φύγω ποτέ απ' αυτό το μέρος.
Θα σε περιμένουμε πάνω.
Δε θα το σκάσω. Θέλω να σου μιλήσω.
Τίποτα. . . Πρέπει να 'ναι μακριά τώρα.
-Πες μου, τι θες; -Τον Χασίντο.
-Φέρ' τον μου. -Καταλαβαίνω.
Θα σε βοηθήσω.
Χάιμε, είδα τον Σάντι! Μου είπε τι θέλει!
Έπρεπε να σπάσω τα δάχτυλα του γέροντα.
Ακόμα και νεκρός, είναι επίμονας.
Γρήγορα!
Εδώ υπάρχει κάτι!
Φύγε από κει!
Τέλεια. Δεν ήταν χαμένος ο καιρός μας.
Αυτό είναι δικό σου, ε;
Πρέπει να φύγουμε από δω.
Ένας από μας θα σκαρφαλώσει στο παράθυρο.
-Θα ανοίξει την πόρτα. . . -Και μετά τι θα κάνουμε;
-Τι συμβαίνει; Φοβάσαι; -Φυσικά και φοβάμαι.
Δεν είσαι πληγωμένος σαν τον Όουλ. Δεν πονάς καν πουθενά.
Ο Σάντι είναι νεκρός. Τον σκότωσε ο Χασίντο.
Αν μείνουμε εδώ, θα μας σκοτώσει όλους.
Θέλετε να περιμένουμε; Πιστεύετε ότι θα μας αφήσει. . .
ότι όλα θα πάνε καλά αν συμπεριφερθούμε καλά;
Έχουν όπλο. Είναι μεγαλύτεροι και πιο δυνατοί από μας.
Εμείς, όμως, είμαστε περισσότεροι.
Περίμενε!
Περίμενε. Κοίτα αν δουλεύει.
Ηρέμησε. Δουλεύουν.
Σύμφωνοι.
Χτύπησες;
Λίγο.
Διάολε! Ψάξε πάλι!
Δεν υπάρχει τίποτα εκτός από φωτογραφίες, σαχλαμάρες!
Ένας από μας πρέπει να φέρει τον Γκαλβές.
-Ποιος θα 'ναι; -Εγώ.
Όχι εσύ. Θα πάω εγώ.
Ποιος την άνοιξε;
Ο κ. Κασάρες άνοιξε την πόρτα.
Είπε ότι θα γίνω καλά και ότι πρέπει να 'μαστε γενναίοι.
Δεν υπάρχει χρυσός εδώ. Μ ' ακούς;
Εσύ και οι μεγάλες σου ιδέες!
Χρυσάφι και βλακείες!
Ο πατέρας μου ήταν από την Καλάντα.
Ήταν λογιστής.
Η μητέρα μου ήταν απ' το Τολεδο.
Εδώ είμαι εγώ. Έχω μούτρα γιατί μετακόμησα.
Φεύγουμε αύριο το πρωί.
Λες ο αδελφός σου να μας πάρει στην Πορτογαλία;
Δεν έχουμε πολύ χρόνο.
«Τι ωραίος ο πρίγκιπας χωρίς βασίλειο. . .»
«ένας άνθρωπος χωρίς ζεστασιά. Χασίντο, 1925, στη Μάλαγα.»
Είδα αυτό το χρυσό. Εδώ είναι.
Πρέπει να το γυρέψουμε.
Θα το βρούμε κι αύριο θα τα κάψουμε όλα.
-Και τα παιδιά; -Δεν έχουν γονείς.
Δεν έχουν κανέναν. Ποιος θα τα γυρέψει;
Έχουμε πόλεμο.
Είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.
Κάψτε το μέρος, σκότωσε τα παιδιά. . . Δε με νοιάζει!
Εμείς πάντως θα φύγουμε από δω αύριο.
Χρειαζόμαστε κάτι απ'το αμάξι.
Βιάσου!
Χρειάζομαι βοήθεια.
Πάμε.
Είσαι τρελός, ηλίθιε! Άει στο διάολο!
Εσύ πήγαινε στο διάολο! Θα τα πάρω εγώ όλα.
Μπάσταρδε!
Τι αστείο κι αυτό!
Γκαλβές, έλα εδώ.
Το όπλο, Χάιμε!
Σάντι. . .
Τι είναι ένα φάντασμα;
Μια τραγωδία καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τον εαυτό της;
Ίσως μια στιγμή πόνου.
Κάτι νεκρό που μοιάζει να 'ναι ακόμα ζωντανό. . .
ένα συναίσθημα που αιωρείται στο χρόνο.
Μοιάζει με «επίπονη» φωτογραφία. . .
μ' ένα έντομο που παγιδεύτηκε στο κεχριμπάρι.
Ένα φάντασμα. . .
Αυτό είμαι εγώ. . .
ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ
FlaskMPEG 0.6 Preview DivX 5.02 PRO